Een seconde later ploft er een dikke klodder meeuwenstront naast je.

Dat scheelde niet veel.

Voor je strekt Noord-Jutland zich uit. Waar nu graslanden liggen, lag ooit een zeestraat. Woeste golven sloegen tegen Vikingschepen die via de beschutte Limfjord van de Noordzee naar het Kattegat voeren.

Nu is het strand verlaten. Op sommige stukken mag je met de auto over het strand rijden.

Je kijkt om je heen, maar ziet geen andere auto’s rijden. Alleen een oude schoolbus staat er verlaten bij.

Links valt je oog op een bord: ‘Verboden toegang voor voertuigen.’

Toch lopen er bandensporen het strand op. Je twijfelt even, dan druk je het gaspedaal in. De banden slippen in het mulle zand, maar vinden snel grip.

Je rijdt door, kilometers achter elkaar. De horizon lijkt eindeloos.

Geen andere mensen.

Geen andere auto’s.

Tussen de duinen liggen zomerhuizen verscholen, hun rolluiken gesloten en veranda’s leeg. Het seizoen moet hier nog beginnen.

Wanneer het water zich verder terugtrekt, groeit je vertrouwen. Je steekt een klein riviertje over dat vanuit de duinen naar zee stroomt. Het water spat op tegen de wielkasten.

Dan blijkt er een teken van leven. In de verte scheert een groep mensen in blokarts over het strand, voortgeduwd door de harde wind.

De volgende ochtend laat je de kust achter je. Bij Aggersborg passeer je de resten van wat ooit de grootste Vikingvesting van Scandinavië was. Alleen de contouren van de gebouwen zijn nog zichtbaar in het gras.

Je stelt je voor hoe duizenden woeste vikingen met hun bijlen door de vesting trokken. Vanuit het fort waakte koning Harald Bluetooth over de doorgang. Eeuwen later klinkt zijn naam nog door, maar dan in digitale vorm.

Deze historische plek is niet je eindbestemming.

Je hebt gelezen over het natuurgebied Lille Vildmosse, waar de grootste hertachtigen op aarde rondlopen.

Elanden.

Een volwassen mannetje kan meer dan zevenhonderd kilo wegen. Zijn gewei is bijna net zo breed als een volwassen man lang is. Je hebt foto’s gezien, maar een eland in het echt tegenkomen is iets heel anders.

Onbewust speur je het landschap af terwijl je naar het bezoekerscentrum rijdt.

Binnen vraag je de vrijwilligster waar je de meeste kans hebt een eland te zien. Ze schuift een kaart naar je toe, vouwt die open en zet een cirkel om een uitkijktoren.

‘Well, this morning there was one spotted here.’

‘You should definitely go there.’

Terwijl je naar buiten loopt blijf je naar de kaart kijken.

Zou hij daar nog steeds zijn?

Een vlonderpad brengt je dwars door het moerasgebied richting de uitkijktoren. Je klimt de trap op en kijkt uit over het landschap.

Kraanvogels.

Rietvelden.

Water.

Maar geen eland.

Na een tijd klim je weer naar beneden. Onderweg valt je oog op iets tussen het riet: platgedrukte planten.

Je blijft staan.

Zou hier een eland hebben gelopen?

Een dierlijke geur dringt je neus binnen, scherp en zwaar, precies zoals in een dierentuin. Voorzichtig volg je het spoor. Je let goed op waar je je voeten neerzet. Adders leven ook in dit gebied.

Daar ligt iets in het gras.

Een hoopje donkere keutels.

Het lijken net paaseieren.

Even verderop nog meer. Je hurkt en prikt voorzichtig met een stokje in één van de keutels.

Ze voelen hard aan. Niet vers. Toch geeft het je hoop.

Je blijft tot de schemer invalt. Steeds meer auto’s zie je langskomen en rijden langzaam door het gebied. Blijkbaar ben je niet de enige die op zoek is. Met je verrekijker speur je de heide af.

Dan klinkt een bekend geluid.

‘Koekoek, koekoek.’

Je scant de takken waar het geluid vandaan komt.

Daar zit hij.

De koekoek.

Zou hij op zoek zijn naar een nest waarin hij zijn ei kan leggen?

Het wordt donkerder, maar het voelt te vroeg om te vertrekken. Je waagt het erop en rijdt nog een rondje door het gebied. De andere auto’s herken je inmiddels en je glimlacht naar de bestuurders. Iedereen lijkt hier dezelfde missie te hebben. Het voelt als een safari.

Dan zie je iets bewegen.

Het dier verplaatst zich door het riet.

Je houdt je camera klaar.

Je volgt het net zo lang tot het tevoorschijn komt.

Een edelhert.

Helaas.

Geen eland.

Inmiddels is het pikkedonker. Op de app Park4Night zoek je een slaapplek. Twintig minuten verderop ligt een parkeerplaats. Je hoopt dat je daar de nacht kunt doorbrengen.

Je knippert verbaasd met je ogen als je aankomt.

Zie je dat nu goed?

Vikingen rennend over het terrein.

Met houten zwaarden en bijlen, krijsend en lachend.

Kinderen, verkleed als Vikingen.

Even lijkt het alsof Harald Bluetooth zijn krijgers heeft teruggeroepen.