De kaart ligt geopend voor je, maar hoe langer je ernaar kijkt, hoe minder de werkelijkheid lijkt te kloppen. Tussen jonge groene berken en hoog opschietend onkruid tekent zich vaag iets af wat ooit een weg was. Het lijkt alsof er al jaren geen mens meer is geweest.
Je twijfelt even. Doorrijden of omkeren?
Terwijl de ferry noordwaarts over het Kattegat glijdt, volg je een route die al meer dan duizend jaar reizigers naar het noorden trekt. De zeestraat verbindt de Noordzee met de Oostzee en vormde eeuwenlang een van de belangrijkste handelsroutes van Scandinavië. Vikingen, kooplieden en oorlogsvloten voeren over deze wateren op weg naar handel, rijkdom of strijd.
Ze ligt aan land geworpen, alsof de zee haar achteloos heeft uitgespuugd. Haar romp half verzonken in het koude zand. ‘Anna’ staat er geschreven op het hout. De verf verbleekt door jaren van zout, wind en zon. Een zure geur van rotte vis kruipt je neus in. De lucht doet je maag samentrekken.
Plotseling verschijnt er een meeuw op de vlaggenmast.
Hij krijst luidkeels alsof hij je wil waarschuwen voor iets wat te gebeuren staat.
De storm komt sneller dan je had verwacht. De wind giert over het vlakke landschap. Voor je strekt de ruige Waddenzee zich uit. Terwijl donkere wolken zich samenpakken aan de horizon, verdwijnt de toegangsweg volledig onder het opkomende tij.
Het eiland van de mannen ligt daar in de verte. Voor nu onbereikbaar.
Diep in de Belgische Ardennen, aan de oevers van de Semois, ligt Camping Maka. Net buiten het terrein liggen de resten van de beroemde smidse van Auby-sur-Semois.
‘Kaaaaboem, kaaaaboem, kaaaaboem.’
Vierentwintig uur per dag galmden de doffe slagen van de hamer ‘Le Maka’ op het aambeeld. Hier werden eeuwenlang zwaarden gesmeed voor de ridders van Bouillon.
